Πριν από το 1821 τα 2/3 περίπου της καλλιεργήσιμης γης ανήκαν σε Τούρκους γαιοκτήμονες και τα υπόλοιπα στους Ελληνες προεστούς, με αποτέλεσμα οι Ελληνες αγρότες να εργάζονται ως ενοικιαστές στα κτήματα Τούρκων και   Ελλή­νων ιδιοκτητών.

     Οι πρώτες επαναστατικές εθνοσυνελεύσεις είχαν κη­ρύξει τις τουρκικές γαίες ιδιοκτησία του Εθνους και είχαν υιο­θετήσει την αρχή ότι με τον καιρό κάθε  Ελληνας θα έπαιρνε ως ατομική του ιδιοκτησία ένα κομμάτι εθνικής γης, ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του στον Αγώνα. Η βασιλική κυβέρνηση του  Οθωνα θέλησε να εκπληρώσει την υπόσχεση των εθνικών συνελεύ­σεων, όχι μόνο για να κατευνάσει την κοινωνική και πολιτι­κή αναταραχή αλλά γιατί θεωρούσε το μέτρο σημαντικό για τη δημιουργία Εθνους που θα το αποτελούσαν οι μικροί, εργα­τικοί και ανεξάρτητοι ιδιοκτήτες, υποστηρικτές του θρόνου, και θα ήταν εναντίον των προεστών και των οπλαρχηγών.

    Ο νόμος της 7ης Ιουνίου 1835 αποτελούσε την πιο σύντονη προσπάθεια για την πραγματοποίηση αυτών των σχεδίων.

   Αντίθετα από το νόμο του Ιουνίου 1834 που είχε θεσπίσει ως κριτήρια συμμε­τοχής την ιθαγένεια και τη στρατιωτική υπηρεσία, ο καινού­ριος νόμος προέβλεπε να συμπεριληφθούν όλοι οι κάτοικοι του Ελληνικού βασιλείου : αυτόχθονες, ετερόχθονες και φιλέλληνες, ιδιοκτήτες και μη, εργαζόμενοι και άνεργοι, εφό­σον είχαν συμμετάσχει ως στρατιωτικοί ή ως πολίτες στον Αγώνα. Τη συμμετοχή θα την έκριναν τα δημοτικά συμβούλια με την τελική έγκριση του υπουργείου των Εσωτερικών. Ή παραχώρηση της γης δε γινόταν δωρεάν αλλά έναντι ορισμέ­νου τιμήματος, το όποιο διέθετε το κράτος στον αγοραστή με υποχρέωση του τελευταίου να το εξοφλεί με χρεολύσιο. Πολιτικοί λόγοι είχαν επίσης συντελέσει για τη δημιουργία του νόμου. Οπως διευκρίνιζε ο υπεύθυνος υπουργός των Οικο­νομικών (Εφημερίς της Κυβερνήσεως, παράρτημα, αρ. 20, 16 Δεκ. 1835, έ.π.), η ατομική ιδιοκτησία  αποτελούσε τη μόνη υγιή βάση της εθνικής πολιτικής οικονομίας. Ο ίδιος πρόσθε­τε ότι, παρέχοντας τη δυνατότητα σε τόσους ανθρώπους να ανταλλάξουν το καθεστώς του ενοικιαστή-καλλιεργητή με τον αξιοπρεπή τίτλο του ιδιοκτήτη, ικανοποιώντας μιαν απαίτηση που προϋπήρχε από την επαναστατική εποχή, συντελούσε να δημιουργηθεί ένας πληθυσμός από ευχαριστημένους αν­θρώπους. Προφανώς υπήρχε και τρίτος, πολύ ισχυρότερος πολι­τικός στόχος που απέβλεπε να δημιουργήσει μια πολυπληθή, ανεξάρτητη τάξη μικρών κτηματιών, στην οποία το στέμμα θα μπορούσε να βασίσει το μέλλον του. Συνάμα, χάρη στα μέτρα αυτά θα εξασθενούσε ή τάξη των λίγων, μεγάλων γαιο­κτημόνων, αφού θα είχε αποστερηθεί τον παραδοσιακό της ρόλο, της συλλογής των φόρων, που της προσπόριζε δύναμη και πλούτο.

                                               ( Ιστορία του  Ελληνικού  Εθνους, τόμος ΙΓ  σελίς  59)

    Έτσι δημοσιεύτηκε ο νόμος περί προικοδοτήσεως των ελληνικών οικογενειών, με τον οποίο οριζόταν ότι όλοι οι αρχηγοί οικογενειών που είχαν πάρει μέρος στην Επανάσταση του 1821, έπαιρναν  γραμμάτια 2.000 δρχ., με τα οποία θα αγόραζαν κτήματα.

        Ομως  σε πολλές περιπτώσεις  πωλητής ήταν το ίδιο το κράτος, που τα παραχωρούσε αντί "πινακίου φακής".

        Και μη νομιστεί   ότι  ευεργετήθηκαν  όλοι  οι αγωνιστές. Μάλλον οι "ημέτεροι",  "τα δικά μας παιδιά"   όπως θα λέγαμε σήμερα. Πχ ο Μιαούλης, λέγεται,   πήρε ένα μικρό περιβόλι στο Ναύπλιο.  Κι άλλοι τίποτα. Γι αυτό κι ο Μακρυγιάννης - και άλλοι - επέκριναν αυτές  τις ενέργειες.

    Με τον  ένα ή τον άλλο  νόμο, των 1834 και 1835, ή  τρόπο στην Τροιζηνία  πήραν  κτήματα:

=== Ο   Σπυρίδων Δεϊμέζης  (1829-1902)   ή ο γιος του Δημήτριος Δεϊμέζης,  στην παραλία Γαλατά, που το πήρε προίκα  ο Βασίλης Καρράς, από το Δημήτριο Δεϊμέζη.  Ο Καρράς  είχε παντρευτεί  την κόρη  του Δ. Δεϊμέζη, τη Μπουμπού. Από τον Καρρά το αγόρασε   ο Σακελλίου   που σήμερα έχει ξενοδοχείο στον Πόρο.

     Μέσα  εκεί υπήρχε - και υπάρχει - μια ψηλή υδατοδεξαμενή. Την είχε κατασκευάσει ο Βασίλης Καρράς για να  υδροδοτήσει  το Προγυμναστήριο.

===  Ο Ψαριανός αγωνιστής του 1821 Νικόλαος Γιαννίτσης, του οποίου ο βαθμός συγγενείας με τον μεγάλο ναυμάχο και ναύαρχο  του βορείου Αιγαίου (1821) Ανδρέα Γιαννίτση δεν  είναι γνωστός.

      Αυτός πήρε χτήματα στην Τροιζήνα - μεταξύ των οποίων  και  αυτά γύρω από το Διαβολογέφυρο-  τα οποία  σήμερα κατέχει  η απόγονός του κα Αικατερίνη Κενελλοπούλου.

      Ο Νικόλαος Γιαννίτσης  αρχικά ήταν ύπαρχος  στο πλοίο του Ανδρέα. Κατόπιν έγινε κυβερνήτης του βρικίου "ΕΚΤΩΡ" και κατέπλευσε στον Πόρο. Τον Ιανουάριο   του 1827  πήρε μέρος στις  μάχες του Φαλήρου, όπου σκοτώθηκε ο Γεώργιος  Καραϊσκάκης. Το Δεκέμβριο του 1827 εστάλη από την Αντικυβερνητική Επιτροπή στη  Μάλτα  να υποδεχτεί  τον Καποδίστρια  που θα  έφτανε εκεί με το δίκροτο "Γουώρσπάϊτ".  Μετά την άφιξή  του ο Καποδίστριας του ανέθεσε την προσωρινή διοίκηση της Αίγινας.

     Αλλοι απόγονοι και συγγενείς του Ανδρέα Γιαννίτση  ήταν οι Ιωάννης, ο Νικόλαος και νεώτερος ο Στέλιος ο επιλεγόμενος "Τσέσκας", που τελικά εγκαταστάθηκε  στην Πολωνία.

===  Ο οπλαρχηγός του 1821   Δημήτριος Πλαπούτας (1786-1864) πήρε κτήμα στην περιοχή του σημερινού  Στέλλα Μάρις - δίπλα στου Χρυσανθόπουλου, το οποίο  το 1923  το  αγόρασαν οι Κλάδοι  από τους απογόνους του.

     Ο Δημήτριος (Δημητράκης) Πλαπούτας  ήταν γιος του Κόλλια Πλαπούτα , 1730 -1727 - από την Τριφυλία αλλά εγκαταστάθηκε στη Γορτυνία - και της νόμιμης συζύγου του Κυράτσας. Το 1803 ο Δημήτριος  παντρεύτηκε  την Στεκούλα Κολοκοτρώνη.  Είχε έναν  αμφιθαλή αδελφό  τον Γεώργιο ο οποίος πέθανε 13/6/1821 και δύο  ετεροθαλείς - από την Λιόσσα - τον Παρασκευά  και τον Αθανάσιο.

===  Ο αγωνιστής  του  1821 Σπυρίδων Α. Μάνεσης  είχε πάρει  χτήματα  στην Τροιζήνα προς το Βίδι, τα οποία  αργότερα αγόρασαν οι Κωστελεναίοι.

=== Ο  Κεφαλλονίτης  ταγματάρχης  Ιωσήφ  Αμπάτης  στην Καλλονή.  Ο Αμπάτης ήταν  στο στρατό του  στρατηγού Φαβιέρου  ο οποίος στα 1826 έφτιαξε  κάστρο στο στενό  των Μεθάνων. Ο Ιωσήφ Αμπάτης  έμεινε  μόνιμα στην Ελλάδα  και   έφτασε μέχρι   το βαθμό του συνταγματάρχη. Αναφέρεται  ότι ο  αγωνιστής αυτός είχε έρθει από το Βονιφάτιο της Κορσικής, και γι  αυτό είχε ονομαστεί Φιλέλληνας.  

===  Κατά τα διαφαινόμενα, εκδοχή που ερευνάται,κτήματα πήρε και  ο Σπυρίδων Γαλάνης Κουμουνδούρος, στρατηγός του 1821 από  το χωριό Γαρμπελιά του Δήμου Άβιας – Οιτύλου. Καταγόταν από μεγάλη ιστορική οικογένεια της Μάνης και διετέλεσε έπαρχος Πύργου. Αυτός πήρε τα κτήματα που αγόρασαν αργότερα ( 1928) οι Κλάδοι, από τους απογόνους του γιου  του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου (1817-1883) – πρωθυπουργού της Ελλάδας κατά  το 1865  και μετά.

    Λέγεται, όμως,  ότι τα κτήματα  τα αγόρασε,  κάπου στα  1850-1860,  ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, από το Μοναστήρι του Αγίου  Δημητρίου Τροιζήνας  όταν αυτό  καταργήθηκε.

     Εκεί ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος είχε τη βίλα του στην οποία φιλοξενήθηκαν  οι βασιλείς Γεώργιος Α και Ολγα και άλλοι. Στους κάμπους της Τροιζήνας έκαναν  ιππασία και κυνηγούσαν.

     Η  έπαυλη βρίσκεται σ ένα τεράστιο κτήμα   που φτάνει  ως τον Αγιο Παντελεήμονα  και τη Μονή Αγίου Δημητρίου (1455), σήμερα  δε το έχει ο Γιώργος Στ. Κλάδος. Στις δόξες της  η έπαυλη  είχε πιάνα κι άλλα  αριστοκρατικά αντικείμενα. Σήμερα  υπάρχει ακόμη  η τραπεζαρία, το παλιό κρεβάτι ( στυλ Λουδοβίκου)  με τις κουνουπιέρες, ένα τραπέζι - γύρω  από έναν μεγάλο κορμό δέντρου που στηρίζει το επάνω πάτωμα – όπου έπαιζαν χαρτιά  (είχαν βρεθεί τσόχες και τραπουλόχαρτα).

   Εκεί είχε γίνει κι ένα φονικό- ένας υπηρέτης είχε σκοτώσει τον άλλον.

  Όπως λέγεται ο Αλεξ. Κουμουνδούρος είχε συγκεντρώσει πολλές αρχαιότητες από την Τροιζήνα που κανείς δεν ξέρει τι απέγιναν.

  Την ανιψιά του Αλ.  Κουμουνδούρου,  κόρη του  Αθανασίου  Μισυρλή,  είχε παντρευτεί ο Γεώργιος  Κορυζής, πατέρας του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Κορυζή.

=== Ο Νικόλαος Τομπάζης (1815-1896), γιος του μεγάλου  αγωνιστή  Μανώλη Τομπάζη  που είχε πεθάνει το  1831,  στην παραλία  του Γαλατά  που σήμερα έχει  ο πολιτικός μηχανικός  κ. Αριστοτέλης Παναγιώταρος, και ψηλά, μετά το δρόμο,  που  το  1975  πήρε ο εφοπλιστής  κ.  Χατζηιωάννου. Ο Νικόλαος Μ. Τομπάζης  είχε σπίτια  και στον Πόρο.

      Ο  ΙΑΚΩΒΟΣ  ΤΟΜΠΑΖΗΣ

    Ο Νικόλαος  Τομπάζης, γιος  του Μανώλη που είναι  θαμμένος  στο Μοναστήρι του Πόρου,  είχε  δυο γιους.  Τον  Ιάκωβο  και  τον  Αλέξανδρο  που ακολούθησε  το διπλωματικό κλάδο.

     Ο Ιάκωβος Τομπάζης, γιος του Νικολάου  και εγγονός του  αγωνιστή του 1821 Μανώλη Τομπάζη, γεννήθηκε  το 1849. Το 1896,  με το  11934/1896  διανεμητήριο  πήρε το κτήματα  του Γαλατά, ίδρυσε  στην περιοχή εργοστάσιο  αιθερίων ελαίων  και εσπεριδοειδών, καθώς και λιτρίβι. Βουλευτής  1912-1915. Εγραψε βιβλία για τις «καλλιέργειες και ασθένειες  των εσπεριδοειδών» το 1877, τους «Αδελφούς  Ιάκωβο  και Μανόλη Τομπάζη» το 1902,  και  το  «Φιλλέληνα    γιατρό  Ανδρέα  Γκός». 

     Είχε ένα γιο το Μανώλη, που είχε  πάει στις Ινδίες  και γύρισε  στην Ελλάδα μετά το 1934. Το 1934 ο Ιάκωβος  όπως προκύπτει  από γράμμα του σε κάποιο Κολοκούβαρο  ήταν 85  ετών.

     Πιθανολογείται ότι ο Μανώλης πρέπει να  γεννήθηκε το 1879, όταν ο Ιάκωβος ήταν 30 χρονών, Στα 1934 ο Μανώλης ήταν  55. Τότε θαρχόταν από τις ινδίες.

      Αλλά τελικά  ο Μανώλης εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, επισκεπτόταν, όμως, συχνά το κτήμα του Γαλατά. Ηταν παντρεμένος  με την Αμερικανίδα Ελεν  αλλά δεν απόκτησε παιδιά.

      Από  το συμβόλαιο  αγοραπωλησίας  με το Χατζηιωάννου  φαίνεται ότι  ο Ιάκωβος  είχε  και τρεις κόρες ( 1975) :  την Υπατία  χα Νικολάου Μαυρουδή, Δωροθέα  συζ. Ιωάννου Βασ.Πάλλη, και   Αλεξάνδρα συζ. Ιωάννου  Αλεξαντρώφ. Και τρεις  εγγονούς  τους  Ιωάννη, Λέοντα και Ιάκωβο Αλεξαντρώφ.

      Ενας άλλος αγωνιστής, ο Ιωάννης  Κολοκούβαρος που είχε τιμηθεί από τον Οθωνα, είχε  χτήμα δίπλα σ εκείνο του Ιάκωβου, όπως προκύπτει  από επιστολή  του Ιακ. Τομπάζη προς κάποιο Κολοκούβαρο. Ο Ιωάννης Κολοκούβαρος ήταν γέροντας όταν ο Ιάκωβος ήταν 20 χρονών, ας πούμε το 1869.

     Ο Ιάκωβος  Νικ.  Τομπάζης ήταν αδελφός του προπάππου  του αρχιτέκτονα  Δημήτρη Α. Διαμαντόπουλου,  Αλέξανδρου Τομπάζη.

     Ο  Ιάκωβος, όπως είπαμε, είχε το ομώνυμο  κτήμα  στο   Γαλατά, τέταρτο από το Γυμνάσιο και  το Κέντρο Υγείας, μετά το ποτάμι – προς Αγία Σωτήρα  - που περιβάλλεται  από μια ψηλή μάνδρα  με αδιαφανή πόρτα.

     Εκεί υπήρχε και υπάρχει  ένα παλαιότατο  αρχοντόσπιτο  μέσα στο οποίο υπήρχαν πολλές   ανεκτίμητες αντίκες  και άλλα  υπέροχα αντικείμενα, όπως εικόνες, πίνακες, έπιπλα  διάφορα,  αξίας  και άλλα.

     Αυτές τις  φρόντισαν  οι νέοι  ιδιοκτήτες, ο πολιτικός μηχανικός  Αριστοτέλης  Η. Παναγιώταρος  και η συζυγός   του,   Παναγιώταρου Ειρήνη του Α. που το αγόρασαν  γύρω στο 1980.

     Τότε, αφού σημείωσαν σε πιο σημείο ήταν το κάθε ιστορικό αντικείμενο, τα συγκέντρωσαν, τα έστειλαν με φορτηγό στην Αθήνα,  τα αναπαλαίωσαν  και τα έφεραν πίσω, και τα τοποθέτησαν στο ίδιο σημείο, αφού πρώτα αναπαλαίωσαν και το αρχοντικό. Αυτά είχαν γίνει ως το 1982.

     ***  Από το κτήμα του αυτό ο  Ιάκωβος Τομπάζης, πουλούσε   νερό   που  ήταν  πηγαίο και έτρεχε άφθονο  στο κτήμα  που είχε πάνω  από το δρόμο, στην Απάθεια - αυτό που το 1975  αγόρασε  ο εφοπλιστής κ. Χατζηιωάννου- και υπήρχε και ο νερόμυλος. Με σωλήνες το μετέφερε σε μια στέρνα  500  κυβικών  και από  εκεί  στην ακτή, εκεί  που  σχηματίζεται  ένα μικρό ακρωτήρι, και  φόρτωνε  μικρά υδροφόρα πλοία  που το μετέφεραν στον Πειραιά  και το πουλούσαν με κάρα. Αυτό που έμεινε  γνωστό "ως νερό του  Πόρου".

**** Μπορεί, τελικά  να σταμάτησε η πώληση του νερού, αλλά στην  παραλία  παρέμειναν  και  προεξείχαν  σίδερα εξέδρας και σιδηροσωλήνες  από τις οποίες διοχετευόταν το νερό  στα υδροφόρα πλοία.

      Το ξημέρωμα της 3/9/1995 κάποιοι  νέοι, ξένοι  και ένας Ελληνας, μέλη του  πληρώματος  μιας μεγάλης θαλαμηγού, που περνούσαν  από κει  με ένα ταχύπλοο  και  επέστρεφαν  στο πλοίο  μετά το clubbing,  έπεσαν πάνω  τους  και  μερικοί  σχεδόν αποκεφαλίστηκαν.

         Δείτε λεπτομέρειες.

====== Κτήματα  με τον τρόπο αυτό είχαν πάρει και άλλοι, πολλοί από αυτούς είχαν τιμηθεί  από τον Οθωνα τα στοιχεία των οποίων θα συγκεντρώσουμε  σιγά-σιγά.

© ΤΡΟΙΖΗΝΙΑ- KOUTOUZIS. GR Αναδημοσίευση  επιτρέπεται μόνο με αναφορά στην πηγή  www.koutouzis.gr .

Αρχή σελίδας