Αποψη του Μοναστηριού    Αγίου  Δημητρίου  και Αγιογραφίες  στον πρόναο.

 

 

    Το παμπάλαιο μοναστήρι   του Αγίου Δημητρίου  Τροιζήνας  (Δαμαλά) , καταρρακωμένο  από το χρόνο, αγωνίστηκε   να σταθεί  όρθιο  στην πλαγιά   των Αδερών  περιμένοντας  το ανθρώπινο ενδιαφέρον. Σε πείσμα των αιώνων που πέρασαν  διατήρησε, εκτός από την εκκλησία, και  τις θαυμάσιες αγιογραφίες  τόσο στον πρόναο  όσο και στο εσωτερικό, αν και κάποιοι  ασβέστωσαν  πολλές  από αυτές .

     Τώρα  άρχισε προσπάθεια   αναστήλωσής του και  επαναλειτουργίας του. Με την υπ αριθμ. 1364 από 22-12-2005 απόφαση του μητροπολίτη  Υδρας Σπετσών Αιγίνης Τροιζηνίας  Ερμιονίδος κ. Εφραίμ έγινε ανασύσταση της Μονής, ως γυναικείας, υπό τον αρχιερατικό επίτροπο Τροιζηνίας π. Γεώργιο Στόκο. 

     Ηδη στις   19-6-10  έγινε αγιασμός  από τον Μητροπολίτη  Υδρας Σπετσών Αιγίνης Τροιζηνίας Ερμιονίδος  κ. Εφραίμ,  για την έναρξη των εργασιών αναστήλωσης και αποκατάστασης της νοτιοδυτικής πτέρυγας της Μονής (κουζίνα, κελλάρι, αρχονταρίκι) με χρήματα που συγκεντρώθηκαν από δωρεές φίλων της Μονής.

 

  

      Αποψη του Μοναστηριού    από τα δυτικά    και απομεινάρια  των φούρνων

 

       Τώρα  που ανοίχτηκε  ο αμαξιτός δρόμος (1999)  οι επισκέπτες του πληθαίνουν.  Να σημειωθεί ότι ο δρόμος ανοίχτηκε πάνω στον αρχαίο  δρόμο που   οδηγούσε   από την Τροιζήνα στην   Ερμιόνη –μέσω Ηλιόκαστρου-  και  τον οποίο περπάτησε ο Παυσανίας  το 150 μ.Χ.

    Το μοναστήρι του Αγίου  Δημητρίου  ιδρύθηκε το 1455, δυο χρόνια μετά την Αλωση   της Πόλης, και φαίνεται πως ήταν μια σθεναρή  αντίδραση  στον Μωαμεθανισμό για τη διατήρηση  και διάσωση του Χριστιανισμού.

     Και πράγματι ο στόχος επιτεύχθηκε. Το μοναστήρι « επανδρώθηκε» σημαντικά και κάποιες εποχές είχε  ακόμη και 100 μοναχούς.

   Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Παϊσιος  ο Β, με  «σιγίλιό»  του –έγγραφο σε μεμβράνη-  είχε  χαρακτηρίσει τη Μονή  Σταυροπηγιακή, δηλαδή ότι στα θεμέλιά της  είχε κτισθεί  σταυρός.

     Το  Μάρτη του 1798, διαρκούσης της Τουρκοκρατίας  (Βλέπε βιβλίο  «ΚΑΛΑΥΡΙΑ- ΣΦΑΙΡΙΑ,ΠΟΡΟΣ, ΓΑΛΑΤΑΣ-ΜΕΘΑΝΑ,ΤΡΟΙΖΗΝΙΑ=ΙΣΤΟΡΙΑ,  Βασίλη Κουτουζή)  ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε, με δικό του «σιγίλιο»  επικύρωσε το προηγούμενο. Εκείνα τα χρόνια  η Μονή «έζησε»  τις καλύτερες μέρες, ενώ αποτελούσε πάντα φάρο της ορθοδοξίας, αφού οι Τούρκοι είχαν παραχωρήσει πολλά προνόμια στις Μονές.

    Η  Μονή του Αγίου Δημητρίου  είχε  πολεμίστρες, στα χρόνια του 21 δε, αποτέλεσε τόπο συνάντησης των φιλικών  και αγωνιστών. Κατά την επανάσταση  οι Τούρκοι  επεχείρησαν να την κάψουν  αλλά δεν τα κατάφεραν. Εφυγαν όμως οι  λίγοι  πλέον μοναχοί, εννέα  τον αριθμό λέγεται- μερικοί  πήγαν  στη Μονή της Κοίμησης της   Παναγίας στο Βίδι, που καταργήθηκε αργότερα από τον Οθωνα, και άλλοι στο Μοναστήρι του Πόρου- και έκτοτε  εγκαταλείφθηκε.

                                                                                                                             

***   Τελευταία (Αύγουστος  03)  τοποθετήθηκαν  ηλεκτρικές εγκαταστάσεις  και στο

παλιό  μοναστήρι  τη νύχτα ανάβει φωτεινός σταυρός.

 

                                                            ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ  Β.   ΚΟΥΤΟΥΖΗΣ     18-6-10

 

  

   Επιγραφή   και  αγιογραφίες στον πρόναο έργα του ιερομονάχου  Νεκταρίου -1694

 

© ΤΡΟΙΖΗΝΙΑ- KOUTOUZIS NEWS  Αναδημοσίευση  επιτρέπεται μόνο με αναφορά

στην πηγή  www.koutouzis.gr .