Στον  κάμπο  της Τροιζηνίας  υπάρχει   ένα  παλιό  υπεραστικό λεωφορείο του ΚΤΕΛ  Αρκαδίας. Το λεωφορείο αυτό  ανήκει στον αρχιτέκτονα    Γιώργο Βασιλακόπουλο,  ο  οποίος το επισκεύασε  για λόγους συναισθηματικούς.  Διότι  ήταν της οικογενείας του, και   ο πατέρας του Παναγιώτης Βασιλακόπουλος, κάνοντας το δρομολόγιο Τρίπολη- Ασέα, έπαθε  εγκεφαλικό  πάνω στο τιμόνι, και πέθανε  στο  Παναρκαδικό  Νοσοκομείο  της   Τρίπολης.

        Ο  Παναγιώτης Βασιλακόπουλος, από την Αλωνίσταινα Αρκαδίας,  ασχολήθηκε  από νωρίς με τα λεωφορεία. Το 1949  αγοράστηκε  το πρώτο λεωφορείο μάρκας VOLVO, 24 θέσεων, αμαξώματος  της ΒΙΟ. Το 1960-61   αγοράστηκε  το εν λόγω λεωφορείο  MERCENTES,  αυτοφερόμενο,     R-495 , αμαξώματος της ΒΙΑΜΑΞ, έχοντας αριθμό κυκλοφορία ΔΧ 175.447, ενταγμένο στο στόλο των υπεραστικών Λεωφορείων του ΚΤΕΛ Αρκαδίας.

        Όμως μετά το θάνατο  του Παναγιώτη Βασιλακόπουλου το Νοέμβριο του 1975, το λεωφορείο  πουλήθηκε.

        Η αγορά  του λεωφορείου έγινε από τον  κ. Αριστοτέλη  Κατσιαμπή, ο οποίος, αφού αποσύρθηκε  από την κυκλοφορία το 1990, το διατηρούσε στο οικόπεδό του.

        Το 2002, ο γιος  του Παναγιώτη  Βασιλακόπουλου, ο αρχιτέκτονας  κ. Γιώργος  Βασιλακόπουλος, το  αγόρασε και με ειδικό γερανό -νταλίκα το μετέφερε  από την  περιοχή Τριπόλεως στην Τροιζηνία. Εκεί ανακατασκευάστηκε   από τον καλό τεχνίτη  Βασίλη Ανδρικόπουλο.

    «  Οι   λόγοι  της ανακατασκευής  του λεωφορείου,  είναι   συναισθηματικοί  αφ ενός,  και ευκαιρία  για ένα ταξίδι  πίσω στο  χρόνο, αφ ετέρου. Εχω  πολλές παιδικές μνήμες και αναμνήσεις όταν από τη θέση του  συνοδηγού  και με οδηγό τον πατέρα μου, ταξίδευα τα καλοκαίρια  , σε διάφορα δρομολόγια, σε  δρόμους τότε δύσβατους και δύσκολους  στα φτωχά  χωριά της Αρκαδίας, διανυκτερεύαμε σ αυτά, προκειμένου την άλλη μέρα να κάνουμε δρομολόγιο  μεταφέροντας  το μαθητή, τον αγρότη, το γέροντα, τη γερόντισσα  μαζί με τις πραμάτειες τους  στον προορισμό τους»,  μας  λέει ο  ιδιοκτήτης  του παλιού λεωφορείου  Τριπόλεως κ. Γιώργος Βασιλακόπουλος.

       Ένα παιδικό όνειρο ταξιδεύει με το  παλαιό υπεραστικό  λεωφορείο  της Αρκαδίας (με τις ανάλογες φωτογραφίες).

      Οι παιδικές μνήμες,  όπου έχουν αποτυπωθεί, σ ένα μικρό,   παιδί, όπου τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν δεν υπήρχε σχολείο, ταξίδευε με οδηγό του λεωφορείου  τον πατέρα του Παναγιώτη, (τις δεκαετίες  του 1960 και 1970)   διανυκτερεύοντας στο χωριά της Αρκαδίας, ώστε να γίνει το πρωινό δρομολόγιο και να πάρουν   τον αγρότη, την αγρότισσα, το γέροντα, τη γερόντισσα,  με τις πραμάτειες τους και να τους μεταφέρουν στην Τρίπολη.

      Φυσικά ο βραδινός ύπνος γινόταν μέσα στο λεωφορείο (πάνω στα καθίσματα)  λόγω στενότητας χρημάτων  κι   ήταν   υπέροχος.    Β.ΚΟΥΤ   5-2-10

                   Καλοκαίρι  του 1954 και το γλέντι έχει ανάψει για τα καλά  στους

                         αρραβώνες  του Παναγιώτη  – που σέρνει   το  χορό-  και  της  

                        Παρασκευής  Βασιλακοπούλου.  Στη χαρά  «συμμετέχει»  και  το  πρώτο

                        λεωφορείο   της οικογένειας,   το    VOLVO,   συνιδιοκτήτες  του 

                        οποίου  ήταν  ο  Παναγιώτης  και  ο αδελφός του Θόδωρος.

 Το  Λεωφορείο  φορτώνεται                                     Το  γέρικο λεωφορείο με τις  ζωντανές  μνήμες

 στην  Τρίπολη.                                                               κάνει  το τελευταίο του ταξίδι, περνώντας από τις

                                                                                          δύσκολες στροφές   του Κολοσούρτη, που τις

                                                                                          γνωρίζει  πολύ καλά, αλλά τώρα σαν «επιβάτης» .