Η ΥΔΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΟΡΟΥ

Η ΥΔΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΟΡΟΥ

Από τα πολύ παλιά χρόνια οι κάτοικοι της Σφαιρίας αντιμετώπιζαν πρόβλημα ύδρευσης, αφού το μικρό ηφαιστειογενές νησάκι δεν είχε τρεχούμενο νερό.

Μερικοί κουβαλούσαν από το Μοναστήρι, άλλοι από τη Βρυσούλα, άλλοι από τις ακτές του Γαλατά - από του Τομπάζη, το Κρυονέρι- Δραπάνι- και άλλες πηγές.

Υπήρχαν βέβαια και οι κατά εποχές νερουλάδες που κουβαλούσαν με το γάϊδαρό τους νερό και το πουλούσαν.

Αυτό βέβαια για να πίνουν. Γιατί για λάτρα είχαν στέρνες – βρέθηκαν πολλές στον Αη Γιώργη, Καστέλι – που γέμιζαν με τις βροχές.

Το 1829 επί Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια μελετήθηκε το ζήτημα της ύδρευσης του Προγυμναστηρίου και της πόλης του Πόρου με μεταφορά των τρεχούμενων νερών που υπήρχαν στην Καλαυρία.

Σχετική είναι η αναφορά της Επιτροπής Ναυτικών προς τη Ναυτική Υπηρεσία με αριθμό 3816 της 24.6.1829. ( Γιάννης Πουλάκης "Ο ΠΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ"):

Αριθμός 3816

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

ΠΡΟΣ την Ναυτικήν Υπηρεσίαν

Οπισθεν του ανωτέρω βουνού της θέσεως όπου ανεγείρεται ο Εθνικός Ναύσταθμος, ευρίσκεται νερόν όμοιον μ' εκείνο του Μοναστηρίου διασκορπιζόμενον.

Βούλγαρος τις (σουγιουλτσής) τεχνίτης της καταβάσεως του νερού τούτου υπόσχεται να φέρη εν μέρας του νερού τούτου εις τον ρηθέντα Ναύσταθμον δηλαδή εις την θάλασσσν έμπροσθεν των τοίχων του Ναυστάθμου, προς χρήσιν προμηθεύσεως των πλοίων, και το άλλο εις το κέντρον ένδον του Ναυστάθμου, όπου να σχηματισθή χαβούζα με συντριβάνι δια να χρησιμεύση εις όλους τους δουλευτάς ταυ Ναυστάθμου και λοιπάς χρείας με γρόσια δεκαπέντε χιλ.

Εκτός του ότι ειναι εκ των απολύτως αναγκαίων του να είναι το νερόν εντός του Ναυστάθμου, προς χρήσιν των χρειών του ιδίου και πλοίων, είναι και νερόν, ως είρηται, υγειέστατον καθώς παρετηρήθη, και επομένως καταντά ένας στολισμός του καταστήματος τούτου.

Ως τοιούτον θεωρούσα η Επιτροπή το πράγμα, και έχουσα την πεποίθησιν ότι η Α.Ε. ο Κυβερνήτης θέλει ευχαριστηθή μεγάλως, και θέλει ευαρεστηθή να παραχωρήοη τα χρηματικά εις εκτέλεσιν του σκοπού τούτου μέσα, τα οποία θέλει ακολουθούν καθ' εκάστην εις μετακόμισιν του αναγκαιούντος νερού εις τους εν Νσυστάθμω εργαζομένους και με την ακατάπαυστον ενόχλησnν θέλει δίδει η μετακόμισίς του καθημερινώς σλλαχόθεν, καταντά το πράγμα πολλώ τω λόγω οικονομικώτερον αναφέρει τούτο προς την Υπηρεσίαν δια να ευαρεστηθή να το καθυποβάλλη υπ όψιν της Κυβερνήσεως.

Εις την ζητουμένην ποσότητα των γροσ. δέκα πέντε χιλ. εννοούνται εις βάρος των μαστόρων εκτός της εv Ναυστάθμω χαβούζας, όλα τα λοιπά έξοδα, ήτοι χανδάκια, πυραμίδαι, κιούνκια, ασβέστην, λάδι, στουπί, ημερομίσθια και λοιπά, και περιπλέον ο εις το παράλιον κατασκευασθησόμενος χσζνές με βρύσιν προς υποδοχήν του ύδατος τούτου.

Δεν αμφιβάλλει η επιτροπή, ότι δι εν τοιούτον ωφέλιμον πράγμα, θέλει ακούσει την θέλησιν της Κυβερνήσεως.

Εν Πόρω την 24 Ιουνίου 1829

Η Επιτροπή των Ναυτικών

Μ.Τομπάζης Ν. Μπότασης

Ο Γραμματεύς Σ. Δάρας

Τελικά το νερό σε πρώτη φάση μεταφέρθηκε από τη Βρυσούλα πάνω από το συνοικισμό, αφού προηγουμένως αποθηκευόταν σε δύο δεξαμενές.

Το 1881, επί δημαρχίας Σπυρίδωνος Καραμάνου (γιατρού, Δημάρχου και βουλευτού), διοχετεύθηκε το νερό, από την ακτή του Γαλατά -από το Μπέλεσι -στον Πόρο, με υποθαλάσσιο αγωγό.

Στη δεξαμενή, στον Αγιο Γεώργιο, διαβάζουμε στην επιγραφή:

ΕΝ ΕΤΕΙ 1881

ΔΗΜΑΡΧΟΥΝΤΟΣ Σ. KΑΡΑΜΑΝΟΥ

ΔΙΟΧΕΤΕΥΘΗ ΤΟΔΕ ΤΟ ΥΔΩΡ

ΕΚ ΤΗΣ ENΑNTI ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

Ως τότε μετέφεραν το νερό οι νερουλάδες, από του Σακελλάρη, το Μπέλεσι, του Τομπάζη, και άλλες πηγές, και το πουλούσαν. Πολλοί, όπως είπαμε, είχαν δεξαμενές κι έπιαναν βρόχινο, ή έπαιρναν νερό από τη βρυσούλα στο συνοικισμό.

*****Στα 1930, τα νερά της Τροιζηνίας εκμεταλλευόταν και η " Επιχείρηση Υδάτων Πόρου ΠΑΠΠΑ", που υδροδοτούσε τον Πόρο. Κατωτέρω απόδειξη είσπραξης από τον καταναλωτή Ιωάννη Μαγδαληνό, έτους 1931.

Τις δεκαετίες 1930-1940 τα σπίτια στο Πόρο είχαν στις αυλές κληματαριές και γαζίες που μοσχοβολούσαν.

Οι νοικοκυρές έπαιρναν νερό και κουτσομπόλευαν από τις δημοτικές βρύσες που λειτουργούσαν ως το 1955 περίπου, ώσπου τελικά εξαφανίστηκαν γιατί λίγο πριν το 1940 άρχισαν να τοποθετούνται υδραυλικές εγκαταστάσεις στα σπίτια.

Βρύση στην Πούντα υπήρχε μπροστά στου Δεδελού, που ήταν και οι ευκάλυπτοι.

Κεντρική βρύση υπήρχε στην πλατεία Καραμάνου. Παραλιακά και δεξιά βρισκόταν το καφενείο Καραγιάννη, πιο μέσα, προς το δημαρχείο το σπίτι του Γ. Θεοφάνους με κλασική εξωτερική διακόσμηση, μετά το Δημαρχείο και η γραφική Καμάρα που κατεδαφίστηκε. Εκεί στην πλατεία υπήρχε, αριστερά, προς το ξενοδοχείο Σαραντόπουλου μια λεύκα και προς του Καραγιάννη ένας πλάτανος που σιγά-σιγά εξαφανίστηκαν.

Κεντρική βρύση υπήρχε και στην πλατεία Καποδίστρια.

ΟΙ ΓΑΛΑΤΟΥΔΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΝΑΒΗΔΕΣ

Μετά το 1950 πολλές οι γραφικές εικόνες που έβλεπε κανείς στα σοκάκια του Πόρου:

*** Τις «γαλατούδες», δυο γυναίκες που φορτωμένες από ένα τσίγκινο δοχείο, πούλαγαν φρέσκο γάλα στις γειτονιές.

Ο πλανόδιος μανάβης……………….....………………..….. και ο ακονιστής

*** τους πλανόδιους μανάβηδες που με το γαϊδαράκο τους, πούλαγαν την πραμάτεια τους στα στενά του νησιού. Επίσης διάφορους γυρολόγους, όπως ο καρεκλάς , ο ακονιστής κ ά. Άλλες εικόνες του νησιού που χάθηκαν-τις ίδιας εποχής- είναι οι μασκαράδες της αποκριάς που τραγουδούσαν σε «καινούρια βάρκα μπήκα και στο Γαλατά εβγήκα», τα δεκάδες αερόστατα πούφτιαχναν οι πιτσιρικάδες, το ποδόσφαιρο στην Πούντα,κάτω από τον Αη Γιάννη, ο πετροπόλεμος στους μύλους, κάποιες καντάδες, νυχτερινές βαρκάδες με τραγούδια στο ήρεμο τότε λιμάνι, οι ήρεμες βόλτες στην παραλία και το νυφοπάζαρο, με τις κλεφτές ματιές των νέων, και πολλές άλλες γραφικές εικόνες.

Επίσης διάφοροι γραφικοί τύποι όπως ο Γιώργος Ταπεινός, που σφύριζε στα καράβια στο λιμάνι σαν λιμενάρχης, ο Βαγγέλας, η Γιαννούλα η «Γάτα» ( λεγόταν ότι κατά την Κατοχή έτρωγε γάτες για να ζήσει κι είχε, πράγματι, μια «γατίσια όψη») κ. ά. για πολλά χρόνια όλα αυτά.

Αρχή σελίδας

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ