Γράψτε μας  και  σεις  την  αληθινή  ιστορία σας, και στείλτε την μαζί με το απαραίτητο  φωτογραφικό υλικό να την δημοσιεύσουμε.

      Εμείς  σήμερα βάζουμε  τη μαγιά, κάνουμε μια αρχή  με δυο σύντομες ιστοριούλες  που μας αφηγήθηκε ο καλός, εκλεκτός συνάδελφος  Γιώργος  Τσιούνης.

      Ο βετεράνος δημοσιογράφος έλκει την καταγωγή, εκ μητρός, από  την Κίο της Μικράς Ασίας.

      Στο  προοδευτικό, δημιουργικό, προσφυγικό  στοιχείο, λοιπόν, που το 1922  εγκαταστάθηκε στην  Ελλάδα, σε διάφορα μέρη, αναφέρονται οι δυο αυτές ιστορίες  που άκουσε  από  τη μητέρα του.

    Με το συνάδελφο… "καπετάν".. Γιώργη Τσιούνη  και τη σύζυγό του κα Ηλέκτρα, δίπλα του,

    στο σπίτι τους –παράδεισο  στη Νέα Κίο  Αργολίδας. (Βάσω και Βασίλης Κουτουζής)

«Πόνεσα πολύ που μου  έκοψες το μουστάκι!»

      Ένας  μεγάλος αριθμός προσφύγων  από την Κίο  εγκαταστάθηκε  στην Αργολίδα  και έτσι δημιουργήθηκε  η Νέα Κίος, που όπως και τα Νέα Μουδανιά αποτέλεσαν  πρότυπο προσφυγικό  οικισμό.

      Η εγκατάσταση  των προσφύγων  στη Νέα  Κίο, δεν άρεσε καθόλου  στους  πολύ……συντηρητικούς Αργείτες  της εποχής εκείνης.

      Μεταξύ άλλων  θεωρούσαν τους Κιώτες  και ιδιαίτερα τις  Κιώτισες  πολύ προοδευτικές και έλεγαν διάφορα.

      Πολύ….κουτσομπόλης  ήταν  ένα μεσήλικας Αργείτης – να μη λέμε ονόματα τώρα -  με κάτι μεγάλες μουστάκες.

      Από την άλλη μεριά, υπήρχε ο επονομαζόμενος  Μπέης, ένας γεροδεμένος  Κιώτης που δε …. σήκωνε μύγα στο σπαθί του. Σαν έμαθε , λοιπόν, τι   διέδιδε ο Αργείτης, πήγε τον βρήκε στην πλατεία, τον έκανε τόπι στο ξύλο, και του έκοψε με το μαχαίρι του  το μισό  μουστάκι.

      Ετσι τα διάφορα σχόλια περιορίστηκαν  ώσπου σιγά- σιγά εξέλειπαν.

      Όταν μετά από καιρό Μπέης και Αργείτης συναντήθηκαν, ο δεύτερος είπε;

--- Μωρέ  δεν με ένοιαξε  για το ξύλο πούφαγα,  αλλά για το μουστάκι  που μούκοψες. Γιατί αναγκάστηκα να το ξυρίσω όλο, και μέχρι να ξαναγίνει  ήμουνα κλεισμένος στο σπίτι. Γιατί σαν έβγαινα στην πλατεία με περιγελούσαν όλοι!

Είχαν μόνο ασβέστη, αλλά αυτός  έφερνε υγεία!

     Η δεύτερη ιστορία  αναφέρεται στη γνωστή μας  Νέα Μάκρη Αττικής.

     Εκεί εγκαταστάθηκαν  πρόσφυγες από τη Νέα Μάκρη. Κι αυτοί δεν έτυχαν ευμενούς υποδοχής  από τους ντόπιους. Αντίθετα μάλιστα  κάθε πλευρά  κλείστηκε στους  δικούς της. Ούτε που επικοινωνούσαν  καν.

     Από τη μια πλευρά οι ντόπιοι, με πολλά αγαθά, πολλά κατοικίδια  ζώα, πρόβατα, αρνιά , κατσίκια….. Που όμως δεν ευδοκιμούσαν, πολύ συχνά τους ψόφαγαν  σε μεγάλο αριθμό. Και οι ντόπιοι  αναρωτιόνταν τι συμβαίνει!....

     Από την άλλη οι πρόσφυγες, με λίγες δυνατότητες, με λίγες κότες, που όμως ήταν υγιείς, έκαναν αυγά, έτρεφαν τους κατατρεγμένους.

      Όλα αυτά μαθαίνονταν, και  όπως είπαμε, οι ντόπιοι  αναρωτιόνταν τι συμβαίνει!....

       Τότε ο Κοινοτάρχης  αποφάσισε να απλώσει χέρι  στους πρόσφυγες για να μάθει το μυστικό. Φρόντισε, λοιπόν, κι έκανε μια κουμπαριά, κι έτσι  μπήκε για καλά στο άλλο στρατόπεδο, κι έμαθε τα μυστικά του.

       --  Τι έχουν  παραπάνω  οι πρόσφυγες, και δεν παθαίνουν τίποτα τα ζώα τους, τον ρώτησαν αργότερα οι συντοπίτες του.

       --  Τίποτα  δεν έχουν, αυτοί είναι πάμφτωχοι, μόνο ασβέστη έχουν, απάντησε εκείνος.

       Δεν είχε καταλάβει, ότι είχαν μεν λίγα χρήματα, αλλά αγόραζαν ασβέστη, και απολύμαιναν   τους χώρους που ζούσαν τα ζώα τους, γι αυτό δεν πάθαιναν  τίποτα. Ενώ στους στάβλους  των άλλων  θέριευαν οι αρρώστιες.

       Και το μυστήριο έμεινε άλυτο για πολύ καιρό.

                                                            Βασίλης Κουτουζής

Οι νοσταλγίες ενός δημοσιογράφου

                             του δημοσιογράφου Γιώργου Τσιούνη                        

    Νοσταλγώ…                                                                                                

    Νοσταλγώ την εποχή που έφηβος ων «ρούφαγα» τον τύπο ως λαθραναγνώστης των περιπτέρων, αλλά και ως… νόμιμος αναγνώστης των εφημερίδων που έφερναν στο σπίτι οι μακαρίτες παππούδες, πατέρας και μπαρμπάδες μου.  Δείτε τη συνέχεια.

              Πατέρας και γιος  υπηρέτησαν στον «ΑΒΕΡΩΦ»

        Εκατό χρόνια συμπληρώνονται φέτος  από τις Νικηφόρες Ναυμαχίες  του  ιστορικού  θωρηκτού  «ΑΒΕΡΩΦ», του «Σεϊτάν παπόρ» όπως το ονόμαζαν οι Τούρκοι, το 1912 έξω από τα παράλια της Μ. Ασίας και τον Ελλήσποντο.

         Ο " ΑΒΕΡΩΦ" στα Δαρδανέλια.    

        Στη Ναυμαχία της Έλλης σκοτώθηκε ο Ποριώτης Υπαξιωματικός Ν. Κατιτζάρης. Ο Νικ.  Κατιτζάρης   σκοτώθηκε  3-12-1912 πάνω  στον   ΑΒΕΡΩΦ,   στα    Δαρδανέλια, ενώ   έριχνε   με  το  πολυβόλο,   από σφαίρα   Τούρκου  που  βρισκόταν  στη στεριά. Ανω ο τάφος του Νικ. Κατιτζάρη στο Μοναστήρι του Πόρου. Αρχικά ετάφη στο Μούδρο Λήμνου. Το 1995 τα οστά του  μεταφέρθηκαν στον Πόρο.

       Με επίκεντρο τον  «ΑΒΕΡΩΦ»,  γράφτηκαν μεγάλες και μικρές ιστορίες, που κάποιοι  που υπηρέτησαν  σ αυτόν τις μετέφεραν στο χαρτί , συγκινητικές αναμνήσεις στη δύση της ζωή   τους.

      Μια τέτοια συγκινητική «μεταφορά», μια συγκινητική αφήγηση είναι όσα έγραψε σε  ηλικία 92 ετών ένα πρόχειρο τετράδιο ο Ποριώτης Κυριάκος Στρουχέλης, γιος του Αθανάσιου, (1916 - 8-7-2009) που και οι δυο υπηρέτησαν   στον  «ΑΒΕΡΩΦ», με διαφορά 40 χρόνων.

       Σημειώνει, λοιπόν, ο Κυριάκος Στρουχέλης – διατηρείται η φρασεολογία και  η ορθογραφία του:

        «O πατέρας μου και εγώ υπηρετήσαμε επί του αυτού πλοίου  Γ. ΑΒΕΡΩΦ,   ο πατέρας μου κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο  κι εγώ κατά τον Δεύτερο.

          Νοιώθω υπερηφάνεια  διότι κατάγομαι από  Ναυτική  Οικογένεια  και όχι μόνο, διότι Ο πατέρας μου Υπαξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού  άμα κατάπλου του Θωρηκτού  ΑΒΕΡΩΦ  από τα ναυπηγεία  Λιβόρνου (Ιταλίας) εις Φαληρικό όρμο και εν συνεχεία εις Ναύσταθμο Σαλαμίνας . Τότε μετετέθει  ως Υπαξ/κος  πυροβολητής.

          Ητο παραμονές  των Βαλκανικών πολέμων.

          Μετά την συμπλήρωση των οργανικών δυνάμεων προσωπικού 100   πυρομαχικών , τροφίμων  απέπλευσε  δια Μούνδρο Λήμνου, μετά των υπολοίπων  ναυτικών δυνάμεων του Ελληνικού στόλου ναυλοχούντων εις τον μεγάλο λιμένα του Μούνδρου , όπου ήτο και εξορμητήριο των Μεγάλων Ναυμαχιών ΕΛΛΗΣ ΛΗΜΝΟΥ ΤΕΝΕΔΟΥ  εις ας έλαβε μέρος  τιμηθείς δια παρασήμου  εξαιρέτων πράξεων, εις το οποίο είναι προσαρμοσμένες δύο λεπτές λωρίδες μπρούντζου που αναγράφονται  Ναυμαχία  ΕΛΛΗΣ – ΛΗΜΝΟΥ- ΤΕΝΕΔΟΥ

            Θα ήτο παράλειψις εάν δεν αναφερόμουν  ότι εις περίοπτον θέσιν  Δωμάτιον έχω αναρτημένο το ξίφος του, το παράσημόν του , μία φορητή πηξίδα  σχήμα μεγάλου ωρολογίου τσέπης τα οποία με μεγάλη υπερηφάνεια καμαρώνω και τα οποία εφύλαττα ως κόρη οφθαλμού μου. με πλήρη στολή εκστρατείας και οπλισμού, Λαβών μέρος  και την απελευθέρωση των Αιγαιοπελαγίων Νήσων ως αγηματάρχης.      Ο Κυριάκος Στρουχέλης

           Νοιώθω δε μεγάλη υπερηφάνεια διότι κι εγώ υπηρέτησα επί του αυτού πλοίου ΑΒΕΡΩΦ επί 7 έτη και 6 μήνες συνεχώς εν ειρήνη και πολέμω, κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, τιμηθείς δια παρασήμων εξαιρέτων πράξεων, στρατιωτικής αξίας , Ιταλικού και Γερμανικού πολέμου και άλλων, τα οποία έχω πλησίον του πατέρα μου . Για αυτό νοιώθω διπλή υπερηφάνεια. Διότι πατήρ και υιός  υπηρέτησαν επί του αυτού πλοίου κατά τον πρώτο ο πατήρ μου και τον Δεύτερο εγώ.

           Θα ήτο ίσως παράλειψις εάν δεν αναφερόμουν , εις μίαν φωτογραφίαν  την οποία ο πατέρας μου από το ΜΟΥΝΤΡΟ (ΛΗΜΝΟΥ)  απέστειλε εις τους γονείς του  και δια γλώσσης της εποχής εκείνης  1912-1913, την οποία εγώ ανήρτησα πλησίον των υπολοίπων  αναμνηστικών  πολεμικών όπλων του.

           Είναι μια φωτογραφία  Καρτ Ποστάλ επί μεγαλύτερου πλαισίου εις το όπισθεν μέρος με αφιέρωση  εις την καθομιλουμένη εκείνης της εποχής αναγράφη τα κάτωθι:

                                                              Ενθύμιον  πολέμου κλπ( δείτε τη φωτογραφία άνω)............» 10-4-12

           ΜΙΑ  ΑΛΛΗ ΑΛΗΘΙΝΗ   ΙΣΤΟΡΙΑ:     

                   ΤΟ   ΘΑΥΜΑ  ΤΟΥ   ΑΗ ΓΙΩΡΓΙΟΥ            

    Μια αληθινή ιστορία της Κατοχής,   ένα «θαύμα» θάλεγε κανείς,   μας αφηγήθηκε,   όπως τόζησε,   ο κ.  Κώστας Π. Ταγκαλάκης, που  κατάγεται από τον Πόρο – η μητέρα του ήταν το γένος Καραμάνου.

     «Ήταν ανήμερα του Αγίου Γεωργίου του 1941. Οι Γερμανοί είχαν μπει στη χώρα μας αλλά εμείς, εκεί κάτω στο Κρυονέρι (κοντά στο Βίδι) του Γαλατά δεν είχαμε νοιώσει ακόμα τι πάει να πει «κατοχή». Εμείς βρισκόμαστε στο δικό μας παράδεισο!!!

     Ήταν ένα ήσυχο ανοιξιάτικο απόγευμα, τότε που η συντροφιά μας είχε πιάσει τις κατάλληλες θέσεις για το απογευματινό «καρτέρι» στα ανοιξιάτικα τρυγόνια, κάτω από μια συστάδα πελώριες λεύκες, δίπλα στη θάλασσα, στο κτήμα μας, δίπλα στη σημερινό  ΣΤΕΛΛΑ ΜΑΡΙΣ.

     Τη συντροφιά των κυνηγών αποτελούσαν ο πατέρας μου κυρ-Πέτρος με τον κουνιάδο του τον Κυρ-Χρήοτο και μαζί τους είχαν για «μαζέτες» τον παιδικό μου φίλο το Νίκο, γιο του Μπαρμπα-Γιάννη που ήταν ο φύλακας του κτήματος και εμένα, μόνο έξι ημέρες πριν κλείσω τα πρώτα οκτώ χρόνια της ζωής μου, εκκολαπτόμενοι «κυνηγοί» και οι δύο μας.

      Εκεί που περιμέναμε να φανούν τα τρυγόνια, ξαφνικά ακούστηκε ένα διαπεραστικό σφύριγμα και εμφανίστηκε στον ουρανό ένα σμήνος από Γερμανικά βομβαρδιστικά «καθέτου εφορμήσεως» -τα γνωστά «Στούκας» - που άρχισαν να βομβαρδίζουν ένα φορτηγό καράβι που βρισκόταν αραγμένο ακριβώς απέναντι, σε έναν κόλπο κοντά στην παραλία-εκεί που βρίσκονται σήμερα οι εγκαταστάσεις της ιχθυοκαλλιέργειας  στο Μπογάζι.

     Από το φόβο μας αμέσως ξεχάσαμε το τρυγόνια και τρέξαμε να κρυφτούμε μέσα στα αποστραγγιστικά χαντάκια για να γλιτώσουμε από ένα πιθανό χτύπημα. Τα «Στούκας» βουτούσαν, κτυπούσαν το καράβι, κάνανε στροφή επάνω από τα κεφάλια μας και πάλι βουτιά και βόμβες. Αυτό κράτησε για λίγη ώρα (σε εμάς φάνηκε .... αιώνας) μέχρι την ώρα που ένας μαύρος καπνός υψώθηκε από το καράβι. Τότε οι Γερμανοί, βέβαιοι ότι πέτυχαν το στόχο τους, έφυγαν ξαφνικά όπως είχαν έλθει.

     Πέρασε λίγη ώρα και ο καπνός καταλάγιασε και τότε με μεγάλη έκπληξη είδαμε ότι το καράβι δεν  είχε βουλιάξει και παρέμενε αραγμένο και.....ανέπαφο.

      Τι είχε συμβεί; Όπως μάθαμε αργότερα, το καράβι ήταν φορτωμένο με κάρβουνο και μία βόμβα που έπεσε στο ανοιχτό αμπάρι, μέσα στο κάρβουνο, σήκωσε την καρβουνόσκονη μέχρι τον ουρανό έτσι που έμοιαζε με καπνό από φωτιά. Αυτό ήταν που ξεγέλασε τους Γερμανούς που τα μάζεψαν και έφυγαν ευχαριστημένοι ότι έγινε η δουλειά τους!!!

       Έτσι το καράβι γλίτωσε.

      Αλλά πως ήταν δυνατόν να πάθει κάτι αυτό το καράβι την ημέρα εκείνη, αφού ήταν ανήμερα  του Αγίου Γεωργίου και το όνομα του καραβιού:......«Άγιος Γεώργιος» !!!

      Ήταν άραγε σύμπτωση;; Άντε τώρα να μην πιστέψεις ότι ο Άγιος έκανε πάλι το θαύμα του!

       Την άλλη μέρα το πρωί όταν ξυπνήσαμε το καράβι είχε σηκώσει άγκυρα και είχε φύγει για τον προορισμό του.

       Όπως μάθαμε αργότερα, εκεί δεν έφτασε ποτέ. Οι Γερμανοί το ανακάλυψαν στη διαδρομή και τούτη τη φορά δεν γλίτωσε. Βλέπεις δεν ήταν πια η γιορτή του!!!»   4-5-2007

·        Αυτά  και περιμένουμε τις  αληθινές ιστοριούλες σας.